Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Dit keer begint het met horloges – veel te veel horloges, meestal uit China en zelden op tijd. Henk duikt in een kafkaëske ruzie met een Spaanse verkoper die hem voor oplichter uitmaakt, terwijl het enige wat stuk is een lullig pinnetje blijkt te zijn.

Verder gaat het over reviews: wanneer ze zin hebben om er één te schrijven (zelden), wanneer ze het laten (meestal) en waarom je ze eigenlijk nooit serieus moet nemen. Behalve als het echt goed of echt beroerd is – alles daartussen is voor zeurpieten.

Tussendoor wordt de stijgende prijs van zo’n beetje alles verklaard – van Chinees eten tot vrachtwagens vol hout – en waarom dat nooit meer goedkoper gaat worden, wat politici ook beloven.

Ook passeren religie, spiritualiteit en ander vaag gedoe de revue. Henk gelooft nergens in, behalve in gezond verstand en een goede grap. Jelmer probeert het nog enigszins netjes te houden, maar faalt daar regelmatig in.

En alsof dat nog niet genoeg is: een gemiste huwelijksnacht, een aanstaande trip naar Parijs vol nostalgie, en uiteraard weer wat onsmakelijke radioherinneringen die je eigenlijk niet wil horen – maar toch krijgt.

Kortom: horloges, ergernis en levenslessen waar niemand om gevraagd heeft. Zoals gebruikelijk.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Ze beginnen onschuldig met muziek op de radio, maar eindigen al snel bij sterrenratings, manipulatieve winkelketens en een zorgsysteem waar zelfs hoogleraren geen touw meer aan vast kunnen knopen.

Tussendoor verwonderen ze zich over het fenomeen reviews: een 8 is tegenwoordig een onvoldoende, klagende klanten bepalen de score en ondertussen hangt het voortbestaan van een apotheek er vanaf. Alles moet perfect, anders zwaait er wat – van de zorgverzekeraar welteverstaan.

Ook de politiek krijgt weer een tik: partijen met dubieuze namen, gemiste kansen en verkiezingsuitslagen waarbij iedereen gewonnen heeft, behalve de kiezer. Of beter gezegd: de helft van Nederland die allang is afgehaakt.

Verder passeren mediafratsen, gênante televisie en overschatte artiesten de revue. Van Ramses Shaffy tot hedendaagse “kenners”: smaak blijkt zeldzamer dan men denkt.

Kortom: observaties, ergernis en hier en daar een verdwaalde nuance.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Nou ja, “ze” – Henk en die andere. Ze dwalen langs de gloriedagen van de radio, waar samenwerken vooral betekende dat de één geld verdiende en de ander z’n mond moest houden. Met speciale aandacht voor Jack Spijkerman: een man met talent, een antwoordapparaat en een tarievenlijst.

Verder halen ze herinneringen op aan Vara's Vuurwerk, volgens Henk het beste radioprogramma waar niemand iets van begreep – inclusief de presentator zelf. De les: je hoeft geen verstand van muziek te hebben, zolang je maar mensen om je heen verzamelt die dat wel hebben. En een beetje humor, dat helpt ook.

Daarnaast passeren hedendaagse muziek, twijfelachtige politieke partijnamen en managers die hun artiesten eerder schaden dan helpen. Ook komt er een groepieclub voorbij die nooit bestaan heeft, maar betere verhalen opleverde dan de werkelijkheid.

Kortom: radio, roddels, rancune en een snufje moraal. Zoals het hoort.

Henk en Jelmer beginnen opnieuw met hun kruistocht tegen tijdgebonden begroetingen. Geen goedemorgen, goedemiddag of goedenavond meer — gewoon goede dag. Scheelt eindeloze discussies over wanneer de avond precies begint en voorkomt irritatie bij mensen die nog steeds “goede smorgens” zeggen.

Daarna volgt een ode aan mooie woorden. Van hoefbevangenheid tot het beroemde “groot denkraam” uit de wereld van Olivier B. Bommel, bedacht door Marten Toonder. Henk blijkt zelfs ooit een eigen wijsheid op een wc-tegeltje te hebben laten drukken — al was die per ongeluk al door iemand anders bedacht.

Het gesprek ontspoort vervolgens richting toiletcultuur wereldwijd: poepstenen, Chinese openbare wc’s zonder deuren, Romeinse badhuizen en de filosofische vraag of het laatste velletje toiletpapier eigenlijk altijd overbodig is. Henk noemt zichzelf uiteindelijk een “spiritueel poeper” die het allemaal op gevoel doet.

Verder: schaamte en naaktheid door de eeuwen heen, plastische chirurgie in Hollywood en waarom ouder worden soms mooier is dan strakgetrokken gezichten. Met gastoptredens in de discussie van onder meer Joan Rivers, Dolly Parton, Madonna en Robert De Niro.

En zoals het hoort in deze podcast: het eindigt bij eten. Chocolade (van Verkade tot Tony's Chocolonely), vreemde kookcombinaties zoals prei met witte chocolade, en een mini-masterclass pasta koken — inclusief waarom goede pasta minimaal 14% zetmeel moet hebben.

Kortom: van wc-tegeltjes tot haute cuisine. En ergens daartussen de ontdekking dat je misschien al twintig minuten discussie kunt voeren over één velletje toiletpapier

Henk besluit een eind te maken aan het eeuwige gezeur over goedemorgen, goedemiddag en goedenavond. Gewoon: goede dag. Scheelt weer gedoe en voorkomt dat je iemand nog tien minuten een fijne ochtend wenst en daarna impliciet de tering laat krijgen.

Verder goed nieuws uit de paardenafdeling van Jelmer. Zijn hobby — bejaarde paarden een verzorgde oude dag geven — blijft een financieel bodemloze put, maar voorlopig leven ze nog. Met dank aan dure Franse paardenhooi-gastronomie, speciaal tegen hoefbevangenheid en andere kwalen waar Henk vooral het woord mooi van vindt.

Daarna ontspoort het gesprek zoals gebruikelijk richting consumentenellende: horloges van duizenden euro’s zonder pinnetje, online verkopers die beginnen te schelden, en hoe platforms als Chrono24 soms verrassend wél de koper beschermen. Ondertussen passeren ook eBay en AliExpress de revue, waar je voor een euro een horloge-opener koopt en er gratis een armband bij krijgt die in een Nederlandse winkel veertig euro kost.

Tot slot filosofie uit onverwachte hoek: Chinese horlogemakers die inmiddels superklonen bouwen die nauwelijks te onderscheiden zijn van het origineel. De vraag blijft dus: wanneer is iets nog echt, en wanneer alleen heel goed nep?

Kortom: paarden, horloges, Frans hooi en Chinese namaak. En ergens daartussen een poging om het deze week eens gezellig te houden.

Slaapproblemen? Geen zorgen. Zet Alweer een Podcast op en je bent binnen tien minuten vertrokken — en die laatste tien minuten mis je toch niet. Henk en Jelmer constateren tevreden dat ze inmiddels minstens vijf beroemde luisteraars hebben, waaronder wat radio-dj’s en een vaste liedjesschrijver. Democratie in actie: iedereen is gelijk, sommigen alleen iets gelijker dan anderen.

Verder: Henk verbouwt weer eens iets dat totaal uit de hand loopt, waardoor er nu voor duizenden euro’s aan overbodige deuren op Marktplaats mogen. Henk ergert zich ondertussen aan influencers die slapend rijk worden door snoep te proeven met open mond — een gewoonte waar hij spontaan een hekel aan mensen van krijgt.

Ook passeert de revue: koken met Pierre Wind (prei met witte chocolade, serieus), liedjes over eten, slavernij die per ongeluk muziekgeschiedenis opleverde, en een kleine filosofische excursie langs oorlog, geopolitiek en waarom mensen met macht vaak ontsporen.

Tot slot nog wat typisch Nederlandse absurditeit: een bankje voor Maarten van Rossem, een paar stevige meningen over wereldpolitiek, en de geruststelling dat Jelmer’s paarden — spoiler — nog leven.

Kortom: slapeloze nacht? Zet ’m aan. En geef vijf sterren, want influencer worden gaat deze heren toch niet meer lukken

Deze week zitten we niet samen aan tafel — maar we zijn wél allebei te horen.

Henk blikt terug op een week waarin alles tegelijk mis leek te gaan: financieel gedoe, een uitgesteld huwelijk, een ontsporende verbouwing en wereldnieuws waar je ook niet vrolijk van wordt.

Jelmer schuift op afstand aan met een update over zijn paardenperikelen en de emotionele achtbaan die daarbij hoort.

Kortom: geen klassieke studioversie, wel gewoon Alweer een Podcast. Volgende week hopelijk weer zij aan zij.

Vintage T-shirts, influencer-ambities en giveaways op Instagram: nostalgie verkoopt altijd.

Daarna een lange rant over kolonialisme, compensatie, fraudeclaims en diesel-schandalen—want morele verontwaardiging is óók een verdienmodel.

Politici begrijpen grenzen niet (letterlijk), belastingen jagen mensen naar Duitsland en bestuurders nemen liever dommere mensen aan dan slimmere.

En tot slot: vegetarische kip is smerig, maar toetjes zijn heilig. Griesmeelpudding als ultiem bewijs dat het leven simpel kan zijn—als je maar blijft roeren.