Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Ze beginnen onschuldig met muziek op de radio, maar eindigen al snel bij sterrenratings, manipulatieve winkelketens en een zorgsysteem waar zelfs hoogleraren geen touw meer aan vast kunnen knopen.

Tussendoor verwonderen ze zich over het fenomeen reviews: een 8 is tegenwoordig een onvoldoende, klagende klanten bepalen de score en ondertussen hangt het voortbestaan van een apotheek er vanaf. Alles moet perfect, anders zwaait er wat – van de zorgverzekeraar welteverstaan.

Ook de politiek krijgt weer een tik: partijen met dubieuze namen, gemiste kansen en verkiezingsuitslagen waarbij iedereen gewonnen heeft, behalve de kiezer. Of beter gezegd: de helft van Nederland die allang is afgehaakt.

Verder passeren mediafratsen, gênante televisie en overschatte artiesten de revue. Van Ramses Shaffy tot hedendaagse “kenners”: smaak blijkt zeldzamer dan men denkt.

Kortom: observaties, ergernis en hier en daar een verdwaalde nuance.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Nou ja, “ze” – Henk en die andere. Ze dwalen langs de gloriedagen van de radio, waar samenwerken vooral betekende dat de één geld verdiende en de ander z’n mond moest houden. Met speciale aandacht voor Jack Spijkerman: een man met talent, een antwoordapparaat en een tarievenlijst.

Verder halen ze herinneringen op aan Vara's Vuurwerk, volgens Henk het beste radioprogramma waar niemand iets van begreep – inclusief de presentator zelf. De les: je hoeft geen verstand van muziek te hebben, zolang je maar mensen om je heen verzamelt die dat wel hebben. En een beetje humor, dat helpt ook.

Daarnaast passeren hedendaagse muziek, twijfelachtige politieke partijnamen en managers die hun artiesten eerder schaden dan helpen. Ook komt er een groepieclub voorbij die nooit bestaan heeft, maar betere verhalen opleverde dan de werkelijkheid.

Kortom: radio, roddels, rancune en een snufje moraal. Zoals het hoort.

Henk en Jelmer beginnen opnieuw met hun kruistocht tegen tijdgebonden begroetingen. Geen goedemorgen, goedemiddag of goedenavond meer — gewoon goede dag. Scheelt eindeloze discussies over wanneer de avond precies begint en voorkomt irritatie bij mensen die nog steeds “goede smorgens” zeggen.

Daarna volgt een ode aan mooie woorden. Van hoefbevangenheid tot het beroemde “groot denkraam” uit de wereld van Olivier B. Bommel, bedacht door Marten Toonder. Henk blijkt zelfs ooit een eigen wijsheid op een wc-tegeltje te hebben laten drukken — al was die per ongeluk al door iemand anders bedacht.

Het gesprek ontspoort vervolgens richting toiletcultuur wereldwijd: poepstenen, Chinese openbare wc’s zonder deuren, Romeinse badhuizen en de filosofische vraag of het laatste velletje toiletpapier eigenlijk altijd overbodig is. Henk noemt zichzelf uiteindelijk een “spiritueel poeper” die het allemaal op gevoel doet.

Verder: schaamte en naaktheid door de eeuwen heen, plastische chirurgie in Hollywood en waarom ouder worden soms mooier is dan strakgetrokken gezichten. Met gastoptredens in de discussie van onder meer Joan Rivers, Dolly Parton, Madonna en Robert De Niro.

En zoals het hoort in deze podcast: het eindigt bij eten. Chocolade (van Verkade tot Tony's Chocolonely), vreemde kookcombinaties zoals prei met witte chocolade, en een mini-masterclass pasta koken — inclusief waarom goede pasta minimaal 14% zetmeel moet hebben.

Kortom: van wc-tegeltjes tot haute cuisine. En ergens daartussen de ontdekking dat je misschien al twintig minuten discussie kunt voeren over één velletje toiletpapier