Trylogia Afrykańska

Fascynujaca podróz do Afryki Zachodniej. Czarny Lad ogladany z bliska przez autora nie ma nic wspólnego z obrazkami prezentowanymi w folderach turystycznych. Afryka jawi sie jako kontynent pelen kontrastów. Z jednej strony wszechobecna bieda i brud, z drugiej ambicje, by jak najszybciej dogonic cywilizacyjnie kraje Europy Zachodniej. Biedzki opowiada przede wszystkim o ludziach: ich przeszlosci, zachowaniach, wadach, zaletach, widzianych oczami Europejczyka. Calosci slucha sie, jak najlepszej powiesci przygodowej, a nawet sensacyjnej. Dodatkowym wyróznikiem jest niebywala wnikliwosc i uczciwosc autora w opisywaniu rzeczywistosci.

Autor jedzie do sparaliżowanej przez ebolę Afryki i śledzi losy ludzi w czasach zarazy. Uczestniczy w krwawej ofierze, przedziera się przez lasy namorzynowe i dżunglę, spotyka Polaka z kopalni diamentów, zostaje przemytnikiem, słucha opowieści o zabijaniu dzieci, a w głębi dżungli o czarach, duchach i zombie. W prezencie otrzymuje żonę wodza, częstują go pieczenią z małpy i nietoperza. Widzi męczarnie konających, rozpacz i obojętność wobec śmierci.

Afryka w oczach Tadeusza Biedzkiego, pół wieku po opisaniu przez Ryszarda Kapuścińskiego, jawi się okrutniejsza niż u wybitnego pisarza. Afrykańskie problemy, dramaty i tragedie są dziś większe, bardziej przerażające. Biedzki w ciągu trzydziestu lat wędrówek dotarł do miejsc, gdzie było niewielu białych (przypuszczalnie jako pierwszy Polak był u źródeł Nigru). Pisze o porywaniu i zabijaniu dzieci przez czarowników, gwałceniu i mordowaniu albinosów, o chorobach, duchach i szamanach, losie białych, miłości i seksie, o szokujących obliczach wojen i o tym, czego najbardziej pożądają Afrykanie.