Anneke van der Slik gaat in gesprek met Jan Jorissen en Bert Visser van de Stichting Visserij Historie Middelharnis. Zij werpen een blik op de rijke maritieme historie van het eiland en vertellen hoe de stichting, dankzij een enthousiaste groep vrijwilligers, varend erfgoed zoals de historische schokker MD3 uit 1883 behoudt voor de toekomst.

De roemruchte schokker MD3 begon ooit als torpedistenschip voor defensie, werd later gebruikt voor de visserij door de Middelharnisse familie Groen en diende ten slotte als charterschip. Wat begon met de aankoop in Enkhuizen en een ijskoude, stormachtige tocht naar het eiland, is inmiddels getransformeerd naar een grootschalig restauratieproject met een vaste ligplaats in het havenkanaal van Middelharnis.

De stichting draait op een vaste ploeg van overwegend oudere vrijwilligers, die vrijwel dagelijks aan boord te vinden zijn om te klussen en het schip in oude glorie te herstellen. De focus ligt op het behoud van de visserijgeschiedenis; zo is het schip grondig gerestaureerd, waarbij het onder meer is voorzien van een indrukwekkende nieuwe mast van een boom uit de Ardennen en authentieke zwaarden.

Achter de schermen wordt de stichting tevens gedragen door andere bijzondere projecten, zoals de bouw van een replica van een historische beugvisserijsloep. Leden hebben met diverse vrijwilligers maandenlang gewerkt aan deze houten sloep, die nu wekelijks in het kanaal wordt gebruikt en onderhouden door een lokale damesroeiclub.

Een essentieel onderdeel van de cultuur van de stichting is het betrekken van de gemeenschap; zo is de aanschaf van het schip gefinancierd via een historische 'partenrederij' waarbij eilandbewoners een aandeel konden kopen. Ook wordt er volop samengewerkt met het plaatselijke streekmuseum, wat onder andere leidde tot de heroprichting van een breiclub die de bemanning voorzag van authentieke, op maat gemaakte Middelharnisse visserstruien.

Deze werkwijze heeft de Stichting Visserij Historie Middelharnis een vaste plek gegeven in het culturele aanbod van Goeree-Overflakkee. De stichting hoopt in de toekomst ook aan te sluiten bij evenementen zoals de KunstKijk, met de ambitie om dan een kunstenaar op het schip te laten exposeren. Of het nu gaat om het inrichten van een nautische bibliotheek aan boord of het zeilend houden van maritieme monumenten, de stichting blijft een podium bieden dat het visserijverleden van het eiland levend houdt.

In een nieuwe aflevering van de podcast Eilandkunst gaat presentatrice Anneke van der Slik in gesprek met Otto van der Veken en Theo Mastenbroek van fotoclub De Rare Kiek. Zij werpen een blik op de rijke historie van de club, die bijna zeventig jaar geleden begon, en vertellen hoe de vereniging is uitgegroeid tot een actieve gemeenschap waar passie voor het beeld en onderlinge inspiratie centraal staan.

De Rare Kiek werd in 1957 opgericht en ontstond uit een fusie tussen een zwart-witgroep en een diagroep. Wat begon in eigen clubhuizen met donkere kamers in de ring van Middelharnis en de Kerkstraat in Sommelsdijk, is inmiddels getransformeerd naar een volledig digitaal tijdperk in de huidige locatie, de Melishof in Melissant.

De vereniging telt ongeveer 40 leden, die allemaal als amateurfotograaf hun grenzen verleggen. De focus ligt niet op de duurste apparatuur, maar op het creëren van een boeiend beeld dat de kijker raakt en verder gaat dan een loutere registratie van de werkelijkheid.

Achter de schermen wordt de club gedragen door de actieve uitwisseling van kennis tijdens de drie maandelijkse clubavonden. Leden werken aan themaprojecten, zoals "warmte" of "de vierkante kilometer", waarbij ze worden uitgedaagd om op een andere manier naar hun eigen omgeving te kijken.

Een essentieel onderdeel van de clubcultuur is het geven en ontvangen van feedback; door elkaars werk kritisch te bespreken, leren de fotografen hun techniek en compositie te verbeteren. Ook worden er regelmatig gastfotografen uitgenodigd en is er de strijd om de jaarlijkse prijs "De Beeldjes", waarbij een externe jury het meest aansprekende beeld kiest.

Deze werkwijze heeft De Rare Kiek een vaste plek gegeven in het culturele aanbod van Goeree-Overflakkee. De club treedt jaarlijks naar buiten tijdens de KunstKijk, waarbij werk op groot formaat wordt geëxposeerd en bezoekers via publiekswedstrijden worden betrokken bij de fotografie. Of het nu gaat om verstilde industriële beelden of abstracte natuurfotografie, De Rare Kiek blijft een podium bieden dat de creatieve pareltjes van het eiland laat glimmen.

In een nieuwe aflevering van de podcast Eilandkunst kijken Bas de Vos en Hans Lammers terug op de geschiedenis en het aanhoudende succes van het Vitrineproject van Stichting Podium. Zij vertellen hoe dit initiatief bijna twintig jaar geleden klein begon en is uitgegroeid tot een eilandbreed project dat kunst en persoonlijke verzamelingen op een laagdrempelige manier naar de inwoners van Goeree-Overflakkee brengt.

De aflevering is te beluisteren via Spotify, Amazon Music en Apple Podcasts.

Het Vitrineproject ontstond in 2005 vanuit de wens van de toenmalige huisarts Herman Maas uit Stad aan ’t Haringvliet om verzamelingen van inwoners "beleefbaar" te maken in de openbare ruimte. Wat begon met twaalf vitrines, is inmiddels uitgegroeid naar twintig locaties verspreid over het hele eiland, waaronder zorginstellingen, bibliotheken en scholen. De focus ligt op het aanbieden van kunst en cultuur "om de hoek", variërend van professionele kunstwerken tot persoonlijke hobby's zoals verzamelingen Dinky Toys, spaarpotten of stoommachines. Het doel is om mensen te raken met herkenbare en nostalgische objecten die dicht bij het dagelijks leven staan.

Achter de schermen wordt het project gedragen door een actieve groep vrijwilligers, de zogenaamde “wisselaars”. Zij zorgen ervoor dat de collecties ongeveer elke zes weken van locatie wisselen, waarbij de inhoud tussen de verschillende dorpskernen rouleert. Dit proces vraagt om grote zorgvuldigheid; zo worden er eerst proefopstellingen en foto's gemaakt om te garanderen dat de inrichting op elke nieuwe plek precies klopt. De sterke inzet van deze vrijwilligers, waarvan sommigen al vanaf het eerste uur betrokken zijn, is de belangrijkste kracht van het project. Zelfs basisscholen betrekken de vitrines inmiddels bij hun lesprogramma, waarbij leerlingen vaak enthousiast staan te wachten wanneer er een nieuwe collectie binnenkomt.

Deze werkwijze heeft zich in de afgelopen twintig jaar bewezen als een waardevol onderdeel van het lokale erfgoedbeheer. Door de betere spreiding van de vitrines over alle kernen van het eiland, krijgt iedere inwoner de kans om kennis te maken met de diverse verhalen en passies van hun buren. Of het nu gaat om de technische pracht van flessenscheepjes of de geschiedenis van een lokaal bedrijf, het Vitrineproject blijft een podium bieden dat de pareltjes van Goeree-Overflakkee laat glimmen.